Mostrando entradas con la etiqueta Relatos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Relatos. Mostrar todas las entradas

lunes, 22 de febrero de 2016

B

                                                     
                                                           Negro.

                                                  Y luces de sombras.
                                         Sombras ahuyentando mirada de colores.




                                                           Rojo.

                                                  Y sangre entre regueros.
                                              Quitando el sustento de un alma.





                                                          Blanco.

                                                  Y niebla envolviendo.
                                               La nada perdiéndose al mundo ciego.


sábado, 12 de diciembre de 2015

Quema.

                                                     
                                                           Quema.
                                      El sueño de una noche de verano. 
                Ellos siguiendo paso a paso entre aires de grandeza difuminándose en la niebla.
                  Nunca fue bastante. 
                                    Pero tampoco llegó a ser demasiado.



                    ¿Quiénes? ¿Quiénes se quedan detrás? ¿Nosotros? ¿ Ellos? ¿O sólo nos queda lo abstracto? 


                                                           Quema.
                           Luces de colores ahuyentándose en el cielo.
               La noche vívida gritando canciones ensordecedoras.

Y termina,
  como mejor empieza.




jueves, 30 de julio de 2015

Tinta Negra

                                                                   
                                                                                              Había papel.                 
                                                                                                         Había una pluma.
                                                                                         Sólo escaseaban palabras.



  Una alud de sonidos se abalanzó sobre él. 
                                    Mas ninguno artículo palabra.



   El ambiente era pesado.Cargado. Meredith retiró las cortinas y abrió las ventanas. Una pequeña brisa empezó a filtrarse en la habitación. Con un pequeño suspiro y media sonrisa contempló la gran extensión de terreno  que se avistaba desde allí. Montañas tan altas que ni alcanzabas a ver la cima. Valles profundos con olor a tierra recién mojada Él no entendía cómo podían fascinarle aquel tipo de lugares a la gente. No entraba en su cabeza. O quizá, porque había dejado de  intentar querer entender.

      John se rascó la cabeza, dudando.

 No le gustaba. No le gustaba estar rodeado de incertidumbre. Del no saber qué hacer y del qué querer hacer. Dudaba, porque él no quería estar ahí más de la cuenta. Y le incomodaba. Contar chistes para sí mismo no había resultado la última vez, resulto ser demasiado incómodo. Reírse uno solo suele ser mejor que mal acompañado. O eso le había enseñado la experiencia.  Observó. Si alguien le hubiera preguntado por qué estaba en aquel lugar, ni él hubiera podido dar una respuesta  satisfactoria. Variopinto y extravagante eran palabras que se ajustaban perfectamente. Una moqueta roja carmesí cubría el suelo de madera oscuro desgastado y rayado, probablemente por el movimiento de algún mueble y el continuo movimiento de varios pares de pies de arriba para abajo.De las paredes, de una tonalidad verde jade, colgaban cuadros modernos y de diversas obras del neoclasicismo e impresionismo. Al fondo, apretado entre una pared y una estantería, se encontraba un escritorio de tono osco y macizo, lleno de papeles y libros con polvo en las cubiertas. Y delante de él se encontraba ella. Ojeando entre los papeles.

Meredith levantó la vista y lo descubrió observando. Con una pequeña seña con el dedo le indicó que se acercara. Normalmente le hacían otro tipo de señas más descaradas, aún así se unió a ella.

-M-I-R-A- artículo despacio con la boca mientras señalaba una hoja que tenía delante.

John se balanceó hacía delante para poder mirar mejor. El papel estaba atestado de garabatos sin sentido, en el medio y  las esquinas, ocultando un pequeño texto de imprenta medio desdibujado que apenas podía leerse.


 " A mi hija Lorelai,  
  Siento mucho no haber estado presente  en el funeral. Podría darte mil explicaciones, mil excusas, que nunca serían suficientes, no para mí, ni para ti. Este espacio que tanto nos gustaba a ti y a mí, hubiera sido precioso si ella hubiera ..."

A partir de aquí la nota ya no se podía leer más.





Volver.
Al negro pigmento tizne.


    *continuará*


















     
 






               

jueves, 9 de julio de 2015

Sueños que fueron y son.



S
ueño, sueños de púrpura,
 de hierro y de cristal.

   Rotos y visibles,
perennes a la luz de la luna
  efímeros al amanecer.


   Retales se desdibujan,
      con sensaciones, con colores,
               con imágenes,
sin llegar a ser un uno, un único en el todo.

   El aire se lleva lo que el olvido no encuentra,
           bajo telares de negro,
                   disipando,
   el recuerdo de lo que fue y que no fue.


                                                               Abrir los ojos y soñar,
                                                                             ¿Real o Fugaz?






martes, 19 de julio de 2011

Y el le dijo y ella le dijo y el otro le....

Y el perro le dijo al gato..... ¡MONEDAS!
Y el gato le dijo al perro..... ¡PESETAS!
Y el besugo le dijo al puerco..... ¡LODO!
Y el puerco le dijo al besugo...... ¡BÉSAME EL TRASERO!
Y el pato le dijo a la gallina......¡ GUSANOS!
Y la gallina le dijo al pato....... ¡HIGADO!
 Y la....

  -Menuda paranoia. ¿A esto le llamas un escrito, Marta?

- Claro Profe.

- Creo que no entiendes. ¿Recuerdas lo que dije cuando mandé esta redacción?

- Claro. Cómo no olvidarlo. Eran deberes.

- Dije: "Traedme una redacción mañana de un monólogo de cualquier tema". ¿Acaso crees tú que lo has hecho?

- Claro. ¿No lo ve?

- ¿Intentas tomarme el pelo Marta?

- Para nada. Si ya está calvo, no tengo donde cojer. Pero si me lo pide así, lo haré. No se preocupe, que haré todo lo que me mande.

- Era una expresión.

- Sí. Sí. Sí lo he visto. Ha sido muy enfático con lo del pelo.

- Déjalo.

- Claro.

- Volviendo con el tema de antes. ¿Que se supone que has hecho?

- Una redacción. Ya se lo he dicho antes.

-Se supone que tenía que ser un monólogo. Yo no lo veo por ningún lado.

- Si que hay monólogo.

- ¿Dónde?

- Aquí. Miré.

Y la sargantana le dijo al erizo........ ¡DUELE!
Y el erizo le dijo a la sargantana....... ¡SE MUEVE!
Y la mariposa le dijo al cactus.......... ¡VUELO!
Y el cactus le dijo a la mariposa....... ----------
Y la hormiga le dijo al trozo de pan....... ¡COMIDA!
Y el pan le dijo a la hormiga......... ¡SOCORRO!
Y la...
 Realmente es que ya no se que contarle al niño. ¡Maldito cuento! ¿Qué quieres que te cuente más? ¡Maldito niño!

- Ohh... No se que decir de este .. emm .. monólogo.

- Simplemente. No diga nada.

 *Relato sin tener mucho sentido coherente*
          

miércoles, 15 de junio de 2011

Conversaciones con una chica extraña (2)

ADVERTENCIA: Se han dado casos de psicosis y locuras extremas. Gente que perdió la cabeza, y no sabía como se llamaba ni que hacía en ese lugar.
La paranoia extrema comporta ciertos riesgos, que uno a la larga debe asumir.


Parece como si el mundo se hubiera detenido. Porque para ellos dos sólo existe esa conversación, en la que se ven absorvidos por las palabras del uno y del otro.
 Esa intensidad abrumaría a cualquiera. Menos a ellos.

 - No tiene sentido. - dice la chica al cabo de unos minutos.

 - ¿Por qué?.

 - Si lo cogieras por este lado y estiraras del otro. ¿Qué crees que pasaría?

 - Algo horrible, sin duda.- responde el chico.

 - ¿Horrible?- pregunta incrédula- Más bien, hermoso, y de gran belleza.

 La mira, como diciendo "Tu estás mal".

 - Una belleza perturbadora.- la mira de soslayo- En serio, ¡es una ardilla muerta!

 Las chica, retrocede un paso, como para observar sus reacciones.

 - ¿No ves la sangre que gotea de su cuerpo? Como el río que fluye hacia su destino. El mar. Y ahí termina su curso, su vida. Su elixir. El decir adiós con una mirada para luego quedar vacío. Sin nada. Y ahí es dónde radica su belleza perturbadora. Porque todo sigue su curso.

 La chica tiene la mirada perdida, sumida en sus pensamientos más oscuros.
 El chico entonces se pregunta si no tiene una idea equivocada de ella. Si la chica es más profunda y frágil de lo que oculta su locura. Aunque eso, queda descartado al escuchar su siguiente comentario.

- Pero es tan admirable la caída de cada gota roja de sangre. Es tan encisador, que hace desear uno tomar cada una de ellas, succionar toda la sangre, y luego relamerse los labios.

 Una sonrisa retorcida asoma en la comisura de sus labios.

- ¡Ahhhh!- se estremece de pura emoción- ¡Tan sangrante!, ¡tan colorido!, ¡de esa tonalidad tan rojiza!.

 El chico, sinceramente, ya no sabe de que forma debe tomarse las cosas.
 Está realmente impactado.

Le mira con una mirada de deseo.


- Ahora mismo podría tomarte y llenar tu cuello de besos. De mordiscos.
 Tomar tu vida entre mis brazos, y unirte a mí a la vida eterna.
  Rie. Con unas carcajadas realmente horribles. Malvadas.

- ¡Dios! Que cara has puesto! Esto último lo decía en broma, hombre. Saque ese comentario del libro de Catherine Tornald. Ya sabes la famosa saga de vampiritos niños, la saga Ninbloody.
 Se rie, otra vez. Y algo de la tensión se libera.

- Me has dado un buen susto, en serio. - suspira. Ahora se siente un poco más aliviado.

- Aunque...- Se muerde el labio inferior, dudando- Nadie me impediría hacerlo.

              Todo, para él, empieza a adquirir un tono ensombrecido.

 - ¿Bailamos?- pregunta. Y sin esperar respuesta, lo coge de la mano, y apoya su cabeza en su hombro.

 Va canturreando, una pequeña cancioncilla de tono siniestro.

 - We are together now- empieza a canturrearle en el oído- In this darkness night, I feel your soul, your life, your smile.. Close to me. Close to me! Bloody. Bloody. Bloody. Bloody my dear. I want, I need! Your blood to life more near you. Nanananna Naranana Nanananana...

 Y el chico sin darse cuenta, va tarareando la canción.

-Nananana Naranana. Na na na naraaaa. Na na na naraaaa....

  El sueño hace mella en la chica. Que dormida, sueña con su amado y la eternidad.

.................................................................................................

"¿No ves la sangre que gotea de su cuerpo? Roja y suculenta. Eso es perturbador. La belleza que se encierra allí, cariño. Sin duda, diferimos en nuestras opiniones. " Comentario que iba a poner, pero suena más a un comentario mio.

" ¡¡Tan Gore!!"

A quedado de una forma que no me esperaba. Otro tipo de locura, al fin y al cabo. Más perversa. O.O

 ^^ Nos vemos!

jueves, 9 de junio de 2011

¿Visitar tu sitio web? No me hagas reír.

 Como muchas otras personas, como mucha gente apasionada por internet, de seguro, usted, mí querido lector, posee su propia página web. De seguro que  usted se sentía entusiasmado con la idea desde un buen principio. ¿Me equivoco? Claro, que no. Una pregunta estúpida, lo se. Pero de seguro que más tarde, se replanteará todas las decisiones que ha ido tomando, a causa de esta pregunta. Pero, mí querido lector, no empiece a buscar preguntas sin respuesta; déjeme explicarle todo, y entonces usted ya podrá cuestionarse todas sus dudas al respecto.

 Comencemos desde el principio.

 Como decía, a usted le entusiasmo la idea de crear su propia página web. Le encantó la idea. Porque estaba feliz de tener su propio mundo, y ejercer su poder en él. En él podía expresarse, compartir sus opiniones sobre temas diversos, compartir sus gustos y miedos, mostrar su día a día con palabras e imágenes, escribir sus relatos y cuentos; pero , ¡ay amigo, mío! No todo en este mundo son florecillas.
      Sin duda, como buen conocedor de este mundo, creía que lo conocía todo. Qué después de tanto tiempo, lo podía tener todo controlado. Qué para usted, ese blog o web, cómo quiera llamarlo, lo controlaba totalmente. Pero, las cosas no siempre van por el buen camino.

     Un día, navengando por su querida web, vio, que, gente que se había pasado por ahí, le había dejado un buen recuerdo en forma de comentario. E, iluso de usted, ahí empezó todo. Y cuando algo malo se empieza, luego desgraciadamente, no puede parase.
  El comentario, era, indudablemente, una gran parrafada de elogios, adulaciones y hasta alguna palabra, que incitaba a pensar que le estaban tirando los tejos. Pero, usted no hizo caso, y visito sus respectivas web como agredecimiento. Debería de haberse fijado bien en lo que hacía en ese momento. Porque esos comentarios de "Please, darling. Visit my web site :) ",  "Hello my dear friend...", digamos que alvergaban ciertas dudas sobre su honestidad.
  Pero para nada del mundo, usted, no podía hacer caso de su sentido común.
                         
 Al cabo del tiempo, a través de todas esas páginas que usted había visitado como "agradecimiento", llegó más gente a su página web, gente que, ohh mire usted por donde, le decían y adulaban de la misma manera que sus antecesores.
 
     Al final, su web estaba repleta de "My dear.." My darling" "Honey" y hasta de algun "My lover".
     Pero parece que el orgullo, le quitaba ese percioso sentido llamado vista, y le dejaba ciego a la realidad.

     Esa gente, era, independientemente de todos esos comentarios, una interesada que sólo buscaban el interés de su propio beneficio.

    Mí querido lector, el mundo de las páginas web es peligroso.
 Espero, que esta entrada de hoy le haga hecho reflexionar. Que se haya replanteado muchas cuestiones y actos en su vida diaria. Y que si ya había traspasado ese umbral, que gracias a esto, se haya dado cuenta del daño que  estaba haciéndose a sí mismo.
        Muchas gracias.

     Nos veremos en el próximo número de ¿Lector empedernido?. Nº 105.

 Recuerda que en el próximo número, la historia de Nys y Coben se pone cada vez más picante, pero un nuevo personaje entra en escena...

       
.....................................................................................................................................

 Dedicado a todas esas personillas  que se pasan por el cbox: Amy Lyn, Amy Lyn , Amy Lyn , Lydia, Rayna Fida, Fiona, y aa aa espera, otra vez Amy lyn. ¬¬

 Bueno, pues creo que este es el último, relato que publico durante un tiempo(a no ser que haga alguna entreda porgramada, pero ya veremos), porque la semana que viene y la otra estoy de examenes finales U.U Tengo que estudiar muuuuuuuchoooo. Sep. ^^
         Espero que este relato os haya gustado, y de seguro os sentiréis identificados.

    Antes de irme quisiera decir, que he abierto un nuevo blog junto con una amiga, Shikittah ^^.
 Espero que podaís pasaros, no tiene buen aspecto de momento, pero bueno ya lo arreglaremos.

 dirrección: http://www.buriedalivesoul.blogspot.com/

 Sin nada más que decir, me despido de vosotros con un dulce adios y una mirada de agredecimiento ^^

viernes, 27 de mayo de 2011

Frases, Palabras,De todo un poco. (3)

Las lágrimas son como gotas de agua que caen, y son absorvidas por la tierra. Y de igual forma, el llanto puede ser consolado, como la lluvia cuando amaina. 

       Pero...
La tormenta sigue ahí.
El sentimiento confuso también.
...................................................

Me siento mal.

Un sentimiento de desasosiego y angustia afloran en mí pecho, como un puñal candente que atraviesa mí corazón, y poco a poco lo va hiriendo, desgarrándolo hasta dejarlo hecho trizas a un lado.
     ¿Ahora cómo me sostengo?
No tengo ni la más remota idea. Estoy perdida. Ofuscada en mí propia mente. ¿Qué me pasa? ¿Por qué me siento así?
          Otra vez no hay respuesta.
Todo se me va acumulando en una gran montaña de sentimientos perdidos, sentimientos sin dueño. Desechados por mí propia voluntad,pero que, cuando menos me lo espero, vuelven a mí, desde el cajón dónde los había guardado y clausurado.
               Me es imposible esconderme de mí misma.

.........................................................

 Suspiramos, vivimos encogidos en nuestros propios recuerdos.
 Anhelamos, ser escuchados por los otros y no por el silencio escueto.
..........................................................
 ¡Escúchame! ¿Cuál es tu secreto?
Qué me escondes, que no puedo saberlo.
¡Mírame! La preocupación no es ningún sueño.
 Sino algo incierto, culpable de todos los tormentos.

martes, 24 de mayo de 2011

El vacío de la sutil caída.

          I molts ho deien. Deien que serie’m lliures.

          Però, ho vam ser mai?


En aquells moments, ens trobàvem sols en la immensitat del món. Com ho havien desitjat, desde feia molt de temps, tant que les nostres esperances i anhel.ls havien quedat en l’horitzó. Sense que les poguéssim agafar.
Les nostres mans quedaven buides. De la mateixa manera que els nostres cors.

                              Una buidor profunda.


 Cae lejos. Cae siempre. En esa absoluta oscuridad. Cae de forma irremediable en todos tus miedos y desesperanzas. Cae. Déjate absorver por tus sentimientos. Deja que las lágrimas surquen tu cara. Y llora.
 Llora con toda la intesidad de tu dolor incomprendido. Deja que se aposente en tu corazón, y te desangre. Deja que te consuma. Hasta que sólo hayan cenizas.

 Cenizas que lleva el viento. Cenizas que hace compartir ese dolor con otras cenizas. Cenizas, que hablan y cuentan tus secretos. Déjalas escuchar tu alma dolorida.

       Vivir deseando la muerte.
 Y notar el sufrimiento.
       Morir para no descansar.
 Y recordar lo ya vivido.

            Sin encontrar nunca la paz del alma.
                             Marchita.
           Que con el paso del tiempo cambia.
                             Esperando.
           La sutil esperanza que aún tiene que llegar.


      Entre todo eso..

  Sólo el amor lo puede soportar.

..................................................................................................

 Este relato se lo dedico, a mí querida mente paranoica de millones de quilómetros lejanos ^^ Por el simple hecho que empieces a aprender la lengua. (Sí. Sí. Eso que está en cursiva, arriba del todo, es catalán, por si no lo parecía ^^. Si no lo entiendes utiliza google, como muy bien haces. Que yo no lo pienso traducir, sino sería una mal profesora. Ale!).

 Y ya está. Fin de la dedicatoria.

 Por cierto, me gusta como se están desquiciando vuestras mentes con el Señor X. Es divertido ver vuestras opiniones, acertadas y no acertadas. Eso me hace ver, cuanta intriga os estoy poniendo, y si os estáis absorviendo leyendo y ansiando más ^^. Jeje. aix. Cualquier duda que tengais, por cierto, decirlo. que responderé. Dentro de lo que cabe, claro.

 Ale.

 Arrivederchi, gente que se pasa por aquí.




      

viernes, 6 de mayo de 2011

Conversaciones con una chica extraña

ADVERTENCIA: Este texto puede contener altas dosis de paranoia. Sí usted cree haber sufrido algún tipo de secuela psicológica, y cree que a causa de esto puede desarrollar o intesificar está enfermedad, por favor siga leyendo.
Extenderemos la pandemia, con todas nuestras fuerzas.
 Muchas gracias.


-Hace sol. ¡Sí! ¡Quema! ¡Brilla! ¡OHHH!

- ¿Te gusta el sol?

La chica asiente, sin decir palabra, encandilada con esa bolita de fuego.

- ¿Por qué te gusta el sol?

Durante unos segundos se queda pensativa, y entonces responde a la pregunta.

- No hay nada que me guste de él.

El chico se queda mirándola con cara rara.

- Te estás contradiciendo.

- No lo estoy haciéndo.

- Sí, lo haces.

- No. Lo estoy diciendo bien.

Él chico se pregunta entonces, si sabe realmente el significado de contradecir.
 Aún así, lo deja por perdido.

- Y dime, ¿Qué más te gusta?

- Umm me gustan muchas cosas. Ummm.. - se lo piensa- por ejemplo, ¡los cerdos volando!

- ¿Cerdos volando?- pregunta el chico, impactado.

Por un momento, la chica lo mira confundida.

- ¿Cerdos? ¿He dicho eso? ¡No! ¡No quería decir eso! Sería demasiado extraño, ¿no crees?- él asiente- No, lo que quería decir era, ¡Ciervos volando!

Ciervos + volando = chica mal de la cabeza.

 Ahora el chico, ya cree que definitivamente,  no se encuentra bien mentalmente. Aún así, decide seguirle la corriente.

- ¿Qué hacen?

- ¡Ohhh! ¿De verdad no lo sabes? ¿No has visto nunca ninguno? - el chico niega a sus dos preguntas- Pues son grandes, y tienen alas muy grandes, eh, pero cuando digo muy grandes es, es que, ¡son enormes! ¡Y blancas con pequeñas plumas incrustadas en todas ellas!

- ¿Lo que dices, no será lo que llaman un Pegasus?

- No, no, no es un Pega con Sugus. Es un ciervo volando, que te lo he dicho, hombre.

- Como tu digas, pero a eso se le llama Pegasus. El ser con forma de caballo y extensisimas alas blancas.

-¡Qué no! ¡No, es un Pega con Sugus!

- Da igual, dejémoslo. Y a proposito, no lo llames así. Suena rídiculo.

 La chica enfadada, saca la lengua, como una niña pequeña.

 - En fin.- suspira.

CONTINUARÁ...

............................................................

Hoy no me da tiempo, porqué tengo que ir a tocar en un concierto, pero mañana si puedo subiré la primera parte del cap 3 de Recuerdos, qué algunos ya hace yiempo que la estáis esperando.

viernes, 29 de abril de 2011

Monólogo de una desquiciada

Ya me está tocando las narices. ¡No puede ir más rápido o qué! ¿No sabes contar?, ¿no pasaste de parbulario?
Menudo fraude, que yo venga a comprar, y me atienda alguien como tu. Sí, te lo digo a ti, a quién más sino. Eres el único idiota de la tienda, cariño, te llevas el premio. ¿Qué soy muy amable contigo? Definitivamente, tu , no eres de este planeta. ¡Eso era un maldito sarcasmo! ¿Qué si quiero una chocolatina?

Vale, tranquilizate, tranquilizate Laura, y no intentes golpearle.
 Tio, das grima.
¿Aún no lo has entendido? ¡No quiero chocolate, sólo quiero que me des el maldito cambio de una vez!
Es bastante fácil de entender. Aunque.. si no lo entiendes así.. puede que te lo tenga que hacer entender de otra forma.

¡Qué pare! ¿Qué te estoy haciendo daño?  No me hagas reír. Tu daño no se puede comparar con el mío. ¡Mi tiempo perdido por un estúpido como tú!

 ¡Cuenta! ¡Cuenta! ¡Más rápido!
  ¡Devuélveme mí DINERO!

Me he largado, por dios que hombre más inutil.

¡EH! ¿Y Tú qué miras, pervertido? Acosa mujeres de la calle. ¡Das asco! ¡Sal de mí vista! ¿Qué me estoy confundiendo? ¿Qué no eres ningún pervertido? ¡Alejate! ¡No me mires el culo!

 ¡Agghh!

Menuda gente que te encuentras hoy en día. Te tratan de una forma...

martes, 26 de abril de 2011

El camino hacia la puerta es fácil... Entra. ¡Y te echaré a patadas!

Un día cualquiera. Una hora cualquiera. Un momento cualquiera.
Te encuentras en casa, pasándotelo la mar de bien, cuando llaman a la puerta.
Tu primera impresión al abrir la puerta, es que has cometido el peor error de tu vida.
Allí se encuentra, el espécimen inhumano toca puertas, toca... de todo.  El bohemio que va de puerta en puerta, dándole la tabarra a todo el mundo, con sus persuasivas palabras de fraude y engaño.
Como desearías ir cuchillo en mano, y cortarle su preciosa lengua. Lo único a lo que puedes aspirar es a cubrirte las orejas y rezar para que se vaya.
 ¡VENTA! ¡VENTA! ¡VENTA!
Ni que fuera un mercadillo.
¡COMPRA! ¡COMPRA! ¡COMPRA!
Si eso quisieras irías a su tienda.
¡BARATO! ¡BARATO! ¡BARATO!
Y yo te contradigo: ¡FRAUDE! ¡FRAUDE! ¡FRAUDE!

El espécimen se toma un respiro, pero al cabo de poco vuelve a la carga.
Esta vez  con nuevos argumentos, y ventajas para el producto.
¡OPORTUNIDAD! ¡OPORTUNIDAD! ¡OPORTUNIDAD!
Lo puedes encontrar a buen precio por tu cuenta.
¡2X1! ¡2X1! ¡2X1!
Ni que hubieran llegado las rebajas.
¡REGALO! ¡REGALO! ¡REGALO!
No eres tan superficial.

El bohemio no se da por vencido y cada vez es más persuasivo e insistente. Su pose se vuelve amenazante y te mira con ojos de loco y desesperados. Cada vez se acerca más a ti, hasta que casi te tira el producto por la cara.
Entonces es cuando gritas.
¡ACOSO! ¡ACOSO! ¡ACOSO!
Ahora quien se vuelve amenazante eres tu.
Lo coges de los brazos y lo echas a patadas de tu casa, mientras gritas, blasfemas y le amenazas con la muerte.
Si ese trozo de carne insensata e inhumana vuelve a pisar tu casa, no prometes traerlo de vuelta con sus familiares y amigos.
.............................................................................
Para todos aquellos que compartan mi opinión.

(Volviendo a publicar este relato, que me encanto cuando lo hice ^^ ABAJO A LOS VENDEDORES!!! (ambulantes, por supuesto).

Claudia

 ¿Cúal es la sensación que tienes cuando junto mí palma contra tu palma?

 Miro intensamente el mar, como si él pudiera darme la respuesta a la pregunta. No se por qué, pero a vuelto otra vez a mí cabeza, el fantasma de David con sus palabras. Su simple imagen, es como una llama que no puedo apagar. Pero de esto hace ya tanto tiempo. Que casi ya ni me acuerdo que era estar con él.

Estoy llena de dudas. Tengo que decidir, lo sé. Pero hay algo que me lo impide. No puedo estar tranquila.
 "¡Decide! ¡Hazlo! ¡No con la mente, Claudia, con el corazón!"  ¿Con el corazón, David?, pienso. mí corazón está indeciso, al igual que mí mente. ¿Cómo puedo decidir en este estado?  Ya no sé ni lo que me hago. ¡Ojála alguién alumbrará mí camino, no sé por dónde tirar!

Todo esto me abruma.

Sí supiera cómo escoger lo debido.
 Si lo supiera, seguramente no estaría aquí contemplando el mar. Esperando disipar mis dudas.

.....................................................................................

¿Os gusta? ¿Quereís saber más?
 ^^ Me ha salido de pronto, aunque no se podría ser como la sinopsis de una historia. No se, me parece que puede tener futuro.

 Si pensais lo mismo, dejarlo comentado en un comentario.

 (Cualquier relato que escriba, y os parezca bueno como posible historia, no dudeis en decirlo ^^).

miércoles, 13 de abril de 2011

Incerteza

 Inciertos son los momentos en los que caemos, no hay pautas, no hay guiones, sólo momentos  de  adversidad.
 No olvides, aquellos tiempos, en los cuales sabías, sin realmente saber nada.
 Confianza ciega era, en el último momento, en el rastro del suspiro culmine en muerte. La creenza  de alcanzar la certeza verdadera.
 Incauto, cautivado por la belleza externa de la palabra cual interior marchitase en fuego endemoniado.
 Errante de la propia vida, errante de la propia muerte, buscando eternamente y nunca encontrar nada.
 Retroceder en el recuerdo, el error dado de tus pasos, sin aprender el andar de los pies firmes en tierra.
 Tiembla con toda tu alma, nada sabes del destino, sólo, otra vez, la incerteza que te espera.
 Oler el perfume de la vida que se escapa de tus manos, obteniendo el vacío expandiéndose en el alma.

                                      ¿ Qué palabra obtenemos?

...................................................
 Agghh! ¡Mañana examen de catalán y mates! ¡Deadme suerte! ^^
 Y ahora os dejo un pequeño poema de mí poetista favorito. ^^

  En un álbum


Sobre la fría losa de una tumba

un nombre retiene la mirada de los que pasan,

de igual modo, cuando mires esta página,

pueda el mío atraer tus ojos y tu pensamiento.


Y cada vez cada vez que acudas a leer este nombre,

piensa en mí como se piensa en los muertos;

e imagina que mi corazón está aquí,

inhumado e intacto.

                Lord Byron

martes, 22 de marzo de 2011

¿Escribes? ¿Puedes? ¡Hazlo!

  Ultimamente el tiempo pasa deprisa. Me siento delante del ordenador, y suspiro. ¿Qué puedo escribir? ¿Qué puedo decir? ¿Qué puedo contar? La pantalla sigue en blanco, brillando intensamente. Los dedos intentan funcionar en el teclado, lentamente se mueven las articulaciones, y las yemas de los dedos hunden las teclas bajo su peso.
Pero.. en realidad no estoy escribiendo nada. La coordinación mente-cuerpo no me está ofreciendo nada. Sólo pequeñas palabras, sin sentido ni coherencia, que ni llegan a ser, las largas frases a las que estoy acostumbrada.
 ¿Por qué? No logro escribir, me es imposible.
 Mi mente está distorsionada.
 O eso creo yo.
 Puede que obligarme a mí misma a escribir, me dificulte la tarea. Supongo, que en realidad me tengo que dejar ir. Liberarme. No pensar en nada.
                  No pensar.
          Dejar la mente en blanco.
     Las palabras ya vendrán a mí.

 Siempre pienso, salto, coordino, miro, río, siento, escucho
 hago, de todo, y nunca, nadie, me recrimina
Creo, y miro, lo que veo, lo que siento
Escucho, y me río, de las palabras, del sonido

 No se lo que digo, no se lo que te cuento
 pero al fin, me doy cuenta que
 por fin, estoy escribiendo

Las palabras fluyen,mi mente abre puertas
La alegría llena lo que el cuerpo no libera
Porque escribo, porque brillo
en mí mundo de fantasía
Donde sólo soy una
la única que crea

Dueña de lo mío,
de las ideas
de los sueños
Moldeados y desechados por mís deseos
Porque, Yo
creo, sueño y vivo
la realidad que me apetece


 Ahora ya sé escribir.

Este relato, a mí especialmente me a encantado hacerlo, porque cuando lo he hecho relataba a la perfección lo que me pasaba(y me pasa), que no sabía qué escribir, ninguna palabra venía a mí mente O.O
  ^^

miércoles, 16 de marzo de 2011

Ginerva

 Mírame..
Que hago aquí..
Extasiado por tu dulce mirada
 Pausada.
 Sincera
Repleta de un amor que me ahoga
Mí corazón..
Exaltado.
Desbordado.
Incomprendido
Hasta el punto de no poder sostener mí alma.

 ¡Cómo lo haces!

Siempre.
Atraído por tu simple presencia.
Ligera.
Dulce.
Cautivadora.
Muriéndome por dentro, con tan sólo mirarte.

Soñando.
La próxima vez que esté entre tus brazos.
Firmes.
Cálidos.
Suaves.
Sintiendo tu suave caricia en mis manos.

Despertando.
Del dulce sueño que me había poseído...


  Realidad.
 Cuando muera podré cumplir todos mis deseos, y estar al cielo junto a ti.

 Ginerva, pequeña Ginerva...

 Viviendo.
En la luz eterna de nuestro paraíso.


 

jueves, 24 de febrero de 2011

Pronto + Sólo pensaba en sí mismo

PRONTO:

Nadie muere virgen. La vida nos jode antes a todos. Lo hace antes de que muramos, porque no todo son alegrías en la vida, muchas veces ella nos traiciona y las desgracias se suceden una tras otra, sin darnos tiempo a recuperar el aliento. ¿Un respiro? El único que tendrás será el de antes de la muerte, no ofrece más. O puede que ni eso. Hay quien se hunde en las tinieblas suplicando, entre gemidos de dolor y ahogos esporádicos.
En la completa oscuridad, solo. Sin nadie. No esperes nada de la vida, porque 'nada' es lo que te dará. Y ahí todo termina.
                     Aprovecha este momento. Quizás es el último.

SOLO PENSABA EN SÍ MISMO:

  Mañana era tarde. Era demasiado tarde. ¿Lo recuerdas? Tenías que haberlo hecho ese día, no esperar hasta el último momento. Por eso paso lo que paso. Pudiste tenerlo todo, pero perdiste tu oportunidad. Pudiste ser lo que más ansiabas, pero desperdiciaste tu sueño. En unos segundos tiraste por la borda el trabajo de años; meses; noches sin dormir; mañanas en las que solo el café te mantenía despierto. Todo por orgullo, o quizás egoísmo.
   
   ¿En qué pensabas? Todo lo que querías lo tenías al abasto de tu mano. Tu futuro perdido por tu maldita soberbia. Tu estupidez nos arrastró a los dos a la oscuridad.
 Podrías haberlo hecho por mí, pero... ni con esas.
   Teníamos que caer los dos, ¿verdad? Para tu propia satisfacción, para no encontrarte solo en aquel lugar.

               TÚ, TÚ, TÚ y solo TÚ.

  Narcisismo. Sólo vivías para eso. Ver tu propia imagen reflejada es tu mayor placer... eres un monstruo, deforme, desgraciado. CIEGO. Vives por y para engañarte. Pero... no te preocupes. Voy a abrirte los ojos.
     Te los voy a desgarrar. Voy a cortar tus párpados para que veas,con tus nuevos ojos, la realidad. ¿Crees que es imposible? Ponme a prueba, no perderé. La venganza se sirve en frío, sí, pero yo la calentaré para ti.
    ¡Cuántas noches he estado afilando el cuchillo! ¡Soñando con ese momento! ¡Sí! ¡Mírame! No estoy loca, mi lucidez es completa puedes creerlo. Ha llegado el momento, ya no hay vuelta atrás. Arrodíllate ante mí. Porque este es el momento, tu momento de sucumbir. Mírame a los ojos. En ellos encontrarás todos los sentimientos que profeso hacia ti. 

       
       En estos momento contemplo la sangre que gotea de tu cuerpo.
       Mi cuchillo teñido de rojo.


        Al fin todo ha terminado...

       Vuelve por donde has venido.
       Vuélvete otra vez polvo.

        No habrá más rastro de ti.

..................................................................................................................................

 Hola!!! Hola!!! Oficialmente ya he vuelto!!! SE terminaron los examenes, y ya estoy libre!!! (me fueron bien, aunque una asignatura no se si la tendré aprobada TT cruzemos los dedos para que sí.)
 
  Pues en una de esas horas libres que tenía sin hacer nada, me puse a escribir estos dos relatos junto una amiga que también estaba aburrida (Por eso la distinción de colores en los relatos. Lo que he escrito yo está en AZUL, y lo escrito por mi amiga en NEGRO). Y bueno pues, ya está nada más que decir de los relatos ^^.

                     Mañana o así, publicaré un nuevo cap del Señor X. ^^
                      Y dentro de unos días uno nuevo de Sister.

               
             Ale Nos vemos CAMARADAS!!!
                   

jueves, 10 de febrero de 2011

Alguien y nadie al mismo tiempo.

Una vez tuve un sueño..

 Pero con el paso del tiempo se desvaneció.

 ¿Por qué?

 No lo se.


  Mi mente viaja lejos
 imaginando
 soñando
 pensando
 para siempre volver al mismo punto

 No entra en mis manos saber cuando voy a terminar este viaje.
           Como antes, no lo se.
 Vivo el presente, y pienso en un futuro inmediato, que cada vez sin darme cuenta, está más cerca. Y eso me oprime.

  Tengo ganas de abrir mis alas y volar. Notar el aire bajo mi cuerpo y gritar. ¡Gritar de jubilo! Por una vez ansiar la libertad.
  
  Pero las decisiones, me marcan.

 ¿Escoger? ¿decidir? ¿juzgar? ¿comprender? ¿deber?
  ¡Dónde está mi libertad!

 El "quiero" en este mundo no me sirve.

Quiero respirar el aire
 Quiero liberarme
 Quiero decidir sin contemplaciones
 Quiero saber por qué el mundo es tan brillante
Quiero vivir y lamentarme
Quiero errar y levantarme
Quiero sentirlo todo
Quiero ser lo que soy y lo que no soy
 ¡No quiero que juzguen por lo que aparento!
Quiero servir para algo.


 ¡Déjame soñar! ¡Déjame! Sin esos sueños no soy nadie.
 No me quites lo poco que tengo.
 Mis objetivos y mis metas.
 No lo hagas..
¡Por el amor de Dios!


 Mis lágrimas me destrozan.

 ¡Déjame llorar de felicidad!

  Soy y seré lo que yo quiera ser.


Ummm no se que decir de esto ..

viernes, 4 de febrero de 2011

Se fuerte amigo mio, se fuerte! ¡Saca todo lo que llevas dentro!

 "¡¡¡SE fuerte amigo mio!!!"

 "¡SÍÍÍ, Señor!!"

"¡Vamos amigo se que tu puedes! ¡Continua así!"

"¡Me está costando mucho!"

 "Continua, se que lo lograrás. ¡Vamos!"

 "Hago cuanto puedo.."

 "Esfuérzate más amigo, esfuérzate. Ponle empeño!!"

  "Iaaaaaahhhhhh ahhhhh!! (el rostro empieza a tomarle un tono rojizo)"

"¡VAMOS! ¡SACA todo lo que tienes dentro!! ¿Es que eres un blandengue? Fuerte amigo, fuerte."

 "IAAHHHHHHH AHHHHHH OOOOHHHH AAAAAAAHH!! ( con un rostro de tono morado) ¡No sale nada señor! ¡No puedo!"

 "¿Que no puedes? ¿Qué es esa excusa? ¡Sigue!"

 "Es que no puedo.. ¡No puedo!!"

 "¿Por qué? Va hombre, va. ¡Aprieta más!"

 "Creo que estoy estreñido..."

  "................................."

.............................................................................................................................................................

Dedicado a todas aquellas personas que necesitan ir al lavabo acompañados. ¬¬ Que lo disfruten!!
   

lunes, 3 de enero de 2011

1 de enero

                                                                                                    10:06 AM


Las calles están desiertas. Todo cuando contemplo está muerto, no hay ninguna alma que se muestre en este lugar tan desconocido para mí. Porque hace solo unas cuantas horas atrás este lugar estaba lleno de vida. Ahora, es una ciudad fantasma.
Parece extraño pero es así.

Poco a poco voy avanzando entre la gran cantidad de basura que se ha amontonado en las calles. Papeles aplastados, cartones desfigurados, refrescos, botellas de cerveza medio rotas y sustancias desconocidas vertidas en el suelo. Y más lejos de todo esto veo algunos contenedores de basura quemados y volcados por el suelo. Continuo caminando hasta llegar a una plaza. Cuando fijo la mirada a alrededor, mi sorpresa no es más grande que la de antes. Las tiendas están todas destrozadas, fruto de un vandalismo violento. Es, sin duda, un paisaje desolador.

¿Qué es esto? ¿Cómo podemos cambiar tanto de la noche a la mañana? Me lo estoy imaginando. Todo este lugar repleto de gente, de personas que venían a celebrar el fin de año. Contentas, felices, festejando y divirtiéndose con los amigos. Esperando a oír las campanadas tan ansiadas por sus corazones. Por un momento sintiéndose libres.
Hasta que esa libertad sobrepaso un límite.

De noche, y de madrugada. Habiendo oído ya las campanadas, es cuando todo se desmadra. Están borrachos, de tanto darle a la cerveza. Algunos pierden el control y empiezan a destrozar el mobiliario urbano. Al final, todo termina cuando interviene la policía y se lleva a los detenidos hacia la comisaría.

Y esto solo ocurre en una sola noche. Cada año nuevo.



Ahora veo algunas luces que se encienden en una casa. Los primeros coches que pasan. Y la gente medio somnolienta que se despierta.

Poco a poco todo vuelve a la normalidad.


 http://www.paranoiaadolescente4.foroactivo.com/